Að skrifa eða ekki skrifa.

Eftir að Facebook kom inn í líf mitt þá einhvern veginn fann ég ekki þörfina til að blogga lengur. Núna er ég komin með hundleið á Facebook og nota hana eingöngu til að spila einhverja heiladauða leiki á heiladauðum stundum.
Þörfin fyrir að skrifa hefur komið yfir mig aftur, þess vegna hef ég ákveðið að starta blogginu aftur. Því miður hef ég steingleymt aðgangs og lykilorði á gamla bloggið og þar af leiðandi nýtt blogg.
Þetta blogg er líka einhvers konar ögrun frá mér til mín því að litla neikvæða röddin í höfðinu segir: "Þú hefur ekki frá neinu að segja, svo afhverju að byrja að blogga" en þörfin er röddinni yfirsterkari.
Þörfin spinnst út frá því að mér finnst ég vera að springa. Það gerist oft fyrir manneskjur eins og mig hef ég heyrt. Manneskjur sem eiga erfitt með að koma frá sér hlutunum í töluðum orðum en eiga mjög auðvelt með að koma þeim á blað.
Á ýmsu hefur gengið í lífinu síðustu misseri, hlutir sem þarf og er verið að gera upp og laga. Sjálfið búið að vera í molum en er í uppbyggingu. Mér var einnig ráðlagt af sérfræðingi að skrifa þetta frá mér. Skrifa um upplifun og tilfinningar. Ég veit svo sem að blogg er kannski ekki réttur vettfangur fyrir svoleiðis skrif en þar sem að mér hefur aldrei gengið að halda dagbók á svona venjulegan máta þá ætla ég að láta flakka hérna. Þannig að ef þið sjáið færslur sem innihalda mikla sjálfsvorkun og almennt væl þá ætla ég að biðja ykkur að taka því ekki of alvarlega. Þetta verður bara meint sem útrás, ég mun ekki vera að leita eftir vorkunn þannig að ég vil ekki neinar meðvirkar athugasemdir :)